Hołôvna Svojim diêtium Artykuły Literatura Słovnik Zvukovyje skopy Zvežêteś z nami Svoja.org na Facebook Svoja.org na Instagram
Svoja mova, svôj vybur, svôj los...
Svoja.org » Literatura
Literatura
Jerma
Tragična poema v troch aktach i šesti kartinach DIÊJUŠČY OSOBY: JERMA MARYJA STARAJA BEZBÔŽNICIA DOLORES PERŠA PRAČKA DRUHA PRAČKA TRETIA PRACKA ČETVERTA PRAČKA PJATA PRAČKA ŠOSTA PRAČKA PERŠA DIÊVČYNA DRUHA DIÊVČYNA BABA PERŠA ZOŁÔVKA DRUHA ZOŁÔVKA PERŠA KOBIÊTA DRUHA (...) »»
Ruža dla Emily
I Koli panna Emily Grierson umerła, na jeji pochorony zyjšłosie ciêłe miêsto: mužčyn pryveło štoś napodobi považania i sympatyji do zvalanoho monumentu, a kobiêt najperuč cikavosť, kob pobačyti z serediny dôm, kudy prynajmi liêt deseť ne stupała ničyja noha, jak ne ličyti staroho (...) »»
Sini sołoviêj
Stałosie tak, što, osvobodžujučysie z obnimkuv svojiê kochanoji, ja zobačyv letiaščoho sinioho sołovja, i ja ne môh zabyti siêtoho sinioho sołovja, ja ne môh pro joho zabyti ciêły deń; ja vspomniv, štó mniê rozkazuvali pro sołovja, i jak posli toho vôn stavsie dla mene ptaškoju z (...) »»
Siêm poverchuv
Posli ciêłoho dnia v pojizdi, nad raniom u marciovi Giuseppe Corte pryjiêchav do miêsta, de znachodiłasie znakomita klinika. U joho była nevelika horačka, ale jomu zachotiêłosie projti ciêłu dorohu od staciji do špitala piêšo, z valizočkoju v ruciê. Choč chvoroba objaviłasie nedavno (...) »»
Hostina
Vy nikoli ne bačyli i ne mohli bačyti toho, što na vłasny očy bačyli my. Kosim my kormovuju kukuruzu i raptom Janeček kaže, ode je dzik, poradočny kaban, skoč po moju flintu! I ja zbiêhav po joho lankasterku. My vže tyždeń času jiêzdili traktorom kruhom kukuruznoho pola, poseredini (...) »»
Sliêd tvojiê kroviê na snihovi
Nadvečôrkom, koli vony pudjiêchali do hranici, Nena Daconte zavvažyła, što jeji paleć z vinčalnym prakôvciom daliêj kryvavit. Žandarm u nakidci z grubo pradianoji vovny i trochuholnum kapelušê z lakirovanoji skôry proviêryv jichni pašporty v sviêtli karbidovoho lichtara, z velikim (...) »»
Temrava i pliêsnia
1 — To vže ostatni, tak? — spytavsie mužčyna v doščovôm płaščovi. Noskom čerevika vôn spichav z nasypu kroški zemliê vniz, na dno jamy, de pud pryhorblanymi figurami z nekštałtnymi, velizarnymi hołovami hudiêli acetylenovy palniki. Nottinsen odvernuvsie, kob proterti očy, kotory (...) »»
Uashtessiu — Sviêtło oseni
Kuei1 I tak: ja neskônčano ŭdziačna za ŭsio, za toje što ja tut poseredzini žycia znaju što poezija prysutna nam vsiêm vendroŭnikam dalekich dorôh i maleńkich stežok, i neprobytych vołok. Płyviêmo spokôjno po velikuj rêčcy žycia I pozvôlmo movi skazaci sije słova Znoŭ (...) »»
Požar
(Rozdiêł z romana „Le grand cahier”, 1986) Uže para dion ne vidno našoji susiêdki, vona ne vychodit na dvôr. Ne vidno tože i Zajčoji Huby. My jdem podivitisie. Dvery do jichnioji chaty odčyniany. My vchodim. Okoncia v chati maleńki, tomu v seredini temno, choč na hulici sviêtit (...) »»
Kazka pro kalinovoho svistiolika
Vona vrodiłasie z miêseciom na łobi. Tak jôj potum rozkazuvała mati, jak zapometała sobiê z peršoji chvili, z peršoho kryku vykinutoho nad soboju až pud balok čyjimiś dužymi rukami ditiata, na jakoje diviłasie znizu vhoru, ne dajučy rady zmoryhuvati slôz – na trochi zavysokomu jak (...) »»
Poperednia « [1] [2] [3] [4] » Nastupna