Svoja.org » Literatura
Literatura
Hostina
Vy nikoli ne bačyli i ne mohli bačyti toho, što na vłasny očy bačyli my. Kosim my kormovuju kukuruzu i raptom Janeček kaže, ode je dzik, poradočny kaban, skoč po moju flintu! I ja zbiêhav po joho lankasterku. My vže tyždeń času jiêzdili traktorom kruhom kukuruznoho pola, poseredini (...) »»
Sliêd tvojiê kroviê na snihovi
Nadvečôrkom, koli vony pudjiêchali do hranici, Nena Daconte zavvažyła, što jeji paleć z vinčalnym prakôvciom daliêj kryvavit. Žandarm u nakidci z grubo pradianoji vovny i trochuholnum kapelušê z lakirovanoji skôry proviêryv jichni pašporty v sviêtli karbidovoho lichtara, z velikim (...) »»
Temrava i pliêsnia
1 — To vže ostatni, tak? — spytavsie mužčyna v doščovôm płaščovi. Noskom čerevika vôn spichav z nasypu kroški zemliê vniz, na dno jamy, de pud pryhorblanymi figurami z nekštałtnymi, velizarnymi hołovami hudiêli acetylenovy palniki. Nottinsen odvernuvsie, kob proterti očy, kotory (...) »»
Uashtessiu — Sviêtło oseni
Kuei1 I tak: ja neskônčano ŭdziačna za ŭsio, za toje što ja tut poseredzini žycia znaju što poezija prysutna nam vsiêm vendroŭnikam dalekich dorôh i maleńkich stežok, i neprobytych vołok. Płyviêmo spokôjno po velikuj rêčcy žycia I pozvôlmo movi skazaci sije słova Znoŭ (...) »»
Požar
(Rozdiêł z romana „Le grand cahier”, 1986) Uže para dion ne vidno našoji susiêdki, vona ne vychodit na dvôr. Ne vidno tože i Zajčoji Huby. My jdem podivitisie. Dvery do jichnioji chaty odčyniany. My vchodim. Okoncia v chati maleńki, tomu v seredini temno, choč na hulici sviêtit (...) »»
Kazka pro kalinovoho svistiolika
Vona vrodiłasie z miêseciom na łobi. Tak jôj potum rozkazuvała mati, jak zapometała sobiê z peršoji chvili, z peršoho kryku vykinutoho nad soboju až pud balok čyjimiś dužymi rukami ditiata, na jakoje diviłasie znizu vhoru, ne dajučy rady zmoryhuvati slôz – na trochi zavysokomu jak (...) »»
Velika ihra
(fragment) 1 Na hospodarci Bufast mały chłopeć pročnuvsie od skrypu dvery. To byv Per, najstaršy syn. Nadosvitkach vôn pročynavsie odrazu, jak tôlko štoś braznuło abo skrypnuło. Ale teper šče ne svitało, šče było temno, choč była vesna i dniêło rano. Per čuv, jak tykajut časy na (...) »»
Pinśka šlachta
Zjava 1 Marysia (sama, siêdiačy na łavci, prade pudspiêvujučy): Nr 1 Tiažko žyti mniê, divčati, Z mileńkim v rozłuci — Łaje baťko, łaje mati, Što serdeńko v skuci. Hodi sidiêti nad prasnicieju, Ja choču byti mołodicieju. Mati (...) »»
Iskorku zorê mojiê najti
Viktor Stachvijuk urodivsie 1 červenia 1948 roku v Trystianci na Biłostôččyni v simjiê Vładimira i Anny. Zakônčyv licej z biłoruśkoju movoju v Biêlśku, potum państvovu techničnu škołu v Biłostoci, de vyvučav teleautomatyku zvjazi, i biłoruśku filologiju v Varšavi (1973). Od 2000 roku (...) »»
Mučenije skuranych kapšukôv
Kilka dion posli pochoron Coyle’a, staroho skupendy, u mene pojavivsie Mr Crotter, joho najbližšy pryjatel i odiny čołoviêk u našum horodi i naohuł u ciêłuj okruzi, pro kotoroho možna było skazati, što vôn byv šče bohatšy čym nebôžčyk; po pravdi, joho naveť ličyli bohatšym u mnôho (...) »»
Poperednia « [1] [2] [3] » Nastupna