Trochi pro poeziju Ostatnim časom ja odkryv dla sebe viêršy Viktora Stachvijuka. Pravdu kažučy, čohoś tak sviêžoho i zaduševnoho od biłostôćkoho autora ja ne čytav uže liêt 15 abo i bôlš. Jak chtoś choče poznakomitisie z poezijeju Stachvijuka, to ja horačo namovlaju joho zahlanuti (...) »»

10 pytań do samego siebie (na temat, który interesuje wszystkich, ale nikt nie ma odwagi głośno zapytać) Niedawno wspólnie z bratem Aleksandrem zainaugurowaliście stronę internetową poświęconą, jak piszecie, „normalizacji nowego wschodniosłowiańskiego języka pisanego — podlaskiego”. (...) »»

Chciałbym zaprosić Czytelników „Czasopisu”, którzy sięgają po to pismo, by znaleźć w nim coś swojego (cokolwiek byśmy przez to określenie nie rozumieli), do zapoznania się także ze stroną internetową Svoja.org (http://svoja.org/). Serwis ten jest propozycją normalizacji i (...) »»

Wstęp przy czeskim piwku Była wczesna jesień 2004 w Pradze. Piątkowe popołudnie, moja ulubiona pora tygodnia. Wyszedłem z budynku Radia Wolna Europa przy Placu Wacława i dłubiąc refleksyjnie w nosie zastanawiałem się, jakby tu zakończyć kolejny tydzień wywrotowej działalności przeciwko (...) »»

Artykuł ten piszę po polsku i po-svojomu na przemian. Po pierwsze, żeby było trochę weselej. Nie wiem jak Państwo, ale ja po przeczytaniu w „Czasopisie” comiesięcznego felietonu apokaliptycznego w wykonaniu Sokrata Janowicza mam przede wszystkim ochotę rozpędzić się i porządnie walnąć (...) »»

To znaczy, po jakiemu? I gdzie? Mój postulat pisania „po swojemu” dotyczy języka, którym na co dzień posługuje się wciąż jeszcze znacząca liczba Białorusinów — tak zwanych pudlašôv — mieszkających na Białostocczyźnie pomiędzy Narwią i Bugiem. Język ten — a właściwie (...) »»