Svoja.org » Rozkažu vam pravdu...
Rozkažu vam pravdu...
Novy dôm
My perejiêchali od babuni, koli mniê šče ne było i štyroch rokuv. Ne do siêtoho velikoho domu, u kotorum teper žyvut mojiê baťki, ale do tak zvanoji liêtnioji kuchni. Tam usioho była małaja kuchnia z plitoju na štyry kruhi i stinôvka, u kotoruj paliłosie zimoju. Z mebluv my miêli (...) »»
Ruzdvo
Ja vrodiłasie pud kuneć listopada, i jak tôlko my pospivali odsviatkovati môj deń narodženia, načynavsie pôst, Pilipuvka. Mama velmi pilnovała, kob my tohdy ne jiêli zamnôho mjasa (ono v nediêlu dostavali, i tôlko na obiêd), kob ne było žadnych pohulanok, a i spivati inšych piseń (...) »»
Vesiêle v Kaniukach
Môj najmołodšy diaďko Gienik je od mene starêjšy vsioho na deseť liêt. Ja do joho nikoli ne hovoryła „diaďku” i „viête”, choč vôn ciêłe žycie siêtoho dopominavsie. Usiê do joho hovoryli Gienik, to i ja tože. Može teper začati? Mniê dobre zapometałosie joho vesiêle. Diêvčynu vôn najšov (...) »»
Šče pro mojiê Knorozy
Jak ja była małaja, to tato velmi často jiêzdiv v delegaciju. A siête značyło, što joho ciêły tyždeń ne było doma, a pryjizdžav vôn ono na nediêlu. My zostavalisie z mamoju odny. Ja velmi čykała kažnoji suboty, bo tato pryvoziv mniê malinki (to takije cukierki, velmi mjahki, posypany (...) »»
Našy zabavy
Nas, to značyt diti na našuj hulici, było mnôho. Vjadomo, udeń my musili pomahati našym baťkam, chiba što było jakojeś sviato abo nediêla, ale vže odvečôrkom my łapali trochu vôlnoho času i tohdy vybihali na huliciu, kob pohulati. Starêjšy ne zavelmi chotiêli z nami v što-nebuď ihrati, (...) »»
Ryba, rak!
Ja ne vmiêła vyhovoruvati r! Zamiś joho vychodiło mniê j. Zamiś ryby była jiba, rover-jovej, kurka-kujka, i tomu podôbne. Ja odčuvała sebe velmi kiepśko! Mojiê koležanki ne miêli z siêtym žadnoho problemu, ono ja. Vy ne ujavlajete, jakaja ja była neščasliva! Starałasie i starałasie (...) »»
Jak ja zabłudiła
Odnoho razu mojiê koležanki Jola i Božena namovili mene, kob pujti do jich znakomych na koloniju za Bielśkom. Taja kolonija nachodiłasie pomiž Bielśkom i Biêłoju. Mniê tohdy było pjať liêt, može para miseciôv bôlš. Divčata obiščali mniê, što za jakijeś dviê hodiny vernemsie. Była (...) »»
Spasa
Koli ja była małaja, to na Spasa my vse jiêzdili do Ploskuv, do diêda i baby. Tato raneńko pryjizdžav z Hrabarki, my zamykali našu chatu i išli na autobus. Ne znaju, o kotoruj mama vstavała, kob upravitisie, ale napevno velmi rano. Potum budiła mene i my šykovalisie. Ja musiła što-leń (...) »»
Jak pasok pomahaje naučytisie čytati
Pujšła ja do peršoji klasy. Ale vperuč mama musiła mene zapisati v kirovnika škoły. A tam jijiê pytalisie, jakije v nas varunki žytia, de budu robiti lekcji, de budut ležati mojiê knižki i tomu podôbne. Vjadomo, biêdno nam tohdy žyłosie, ob nijakum bjurkovi ne było i movy, ani ob (...) »»
Smoliêjka i inšy zvirê
Maminy braty zo svojimi siêmjami žyli v Knorozach, u spôlnuj chati, kotora ne była velika, ale siak-tak jim chvatała. Z jimi tože žyła baba Jaryna. Mamin tato, diêd Andrêj, umer velmi davno, koli mami było vsioho odinadceť liêt, ale pro joho ja napisu inšym razom. Ja často byvała (...) »»
Poperednia « [1] [2] » Nastupna